15 Temmuz’un Nasiplilerine

Şehadet;
seçilmiş insanlara nasip olan en güzel ölüm. Hepimizin imrendiği ama hakikatini tam olarak kavrayamadığımız için onlar gibi arzuyla koşamadığımız en güzel son..yani fani dünyanın sonu.
Peki neydi o nasipli insanların kavradığı, bizim kavrayamadığımız o hakikat?
Şehadet arzusuyla dopdolu yaşamak bir ömrü,nice haldi?
Tevafuken karşıma çıkan şu cümle cevap oluyordu sorulara/sorularımıza.

“Şehadet en güzel ölene değil,
En güzel yaşayana verilen ödüldür.”

İşte bu hakikatin ateşi tutuşturarak yüreklerimizdeki şehadet çerağını…

En güzel yaşayanlar layık olmuştu bu ödüle demek ki. Hayatının her günü belki her anı, şehadetle Rahman’a kavuşmayı arzulamışlardı.
Edebiyatını yapmamışlar,hakikatini yaşamışlardı.
Belki nice zorlu imtihanlardan geçmişlerdi bu ödül için..
Yüreklerindeki yangın şu fani dünyayı saracak kadar büyüktü.
Lakin bir o kadarda umut doluydu kainat yürekleri.
Tebessüm eksik olmadı yüzlerinden..

Onlar “Hasbunallah” dediler lisan-ı halleriyle.
“Allah bize yeter” dedikçe her zerreleri, Azim olan Allah güç verdi yüreklerine. Kalplerindeki imanı arttırdı,ayaklarını sabit kıldı rızasında. Koştular, ayaklarına güç verene.. Kaybettikleri ne varsa bu yolda, Allah onlara sonsuzca verdi. O sebepten ki “ölü” sıfatını almadılar dünyadan göçerken dahi. “Şehit” dendi de verildi o pak bedenleri toprağa…

Şahit ol Ya Rab!
O en güzel yaşamanın hakikatine vararak,yüreklerinde şehadet ateşiyle sana varmak isteyenler var.. Bunu umut edenler,bu yolda koşmak isteyenler var. Şu zahmet aleminden, Rahmetinin göğüne kanatlanmak isteyenler var.
Güzel ömür
Güzel ölüm arzulayanlar var…