Acz
- Hatice Akyıldız Yıldırım
- 23 Ocak 2017 - 23:30
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
Hayatın resmini çekiyorum. Her şey doğal olmalı. Efektsiz, kolajsız, montajsız…
Resmin içine neler sığmıyor ki. Acılar, sevinçler, kırgınlıklar, yorgunluklar ve ölüm. Ölenlerin çoğu toprağın üstünde. Hayatını başkalarını kopya ederek geçirenler bunlar. Kendini bulamayanlar.
İnsanlar umursamıyor yeryüzündeki ölüleri. Aksine rahatsız oluyor, suratlarını ekşiterek ilerliyorlar. Artık herkes birbirine benziyor. Kimsenin bir eşsizliği kalmadı. Yeryüzünün altındaki ‘kendi’ olabilen insanlarla da ilgilenmiyorlar. Tek dertleri onları ve birbirlerini kopyalamak. Bir mezarlarının bile olmayacağından bihaber olarak.
Toprak bile kabullenmiyor. İçinde hapsolmalarına izin vermiyor. Dışarı püskürüyor adeta bir volkan patlaması gibi. İçinde olanları kendine benzetip, içinde barındırmak istemediklerini dışarıya püsküren toprak bile onları umursamıyor.
Toprağa mı benzemeliyiz?
İnsanların kabullenmediğini kabul etmiyor mu?
Aşık Veysel’in ‘Sadık Yarim’ini nasıl benimseyemiyoruz ki? Her ekilen tohuma karşı nasıl ağaç olarak tekrar bize hediye ediyorsa biz neden bize verilen sevgiye bile cevap veremiyoruz. Acizliğimizdendir belki de bu hallerimiz. Acizliğimizden…
Etiketler
Yazar Hakkında
Hatice Akyıldız Yıldırım
Hayata yabancı, kendine deli.
Yorumlar