Ben Ben Değilim

Şuara Karaosmanoğlu
17 Şubat 2018 - 11:29

1 dk okuma süresi
-
3

Sorarlar bana; Sen şair misin, şiir mi? Derim ki: Şair olsam ne yazabilirim ki,yazmaya cürret etsem, boynum bükülür, kalemim kırılır. Mürekkep gözümden damlar. Geriye benden bir kırık sözler kalır… Şiir olsam kim yazabilir ki beni? Yazılsam, kağıt da tükenir, beni yazan kalem de. Ancak gönüllere taht kurabilirim. Geriye benden bir sesizlik kalır… Sorarlar bana; sen aşık mısın yoksa maşuk mu?Derim ki, aşık olsam yüreğimin yangını geçtiği yerleri yakar yıkar kül eder. Geriye benden bir enkaz kalır… Maşuk olsam kapatılırım yedi kapının ardına. Geriye benden ürkek odalar kalır… Sorarlar bana; sen dert misin, derman mı?

Derim ki, dert olsam kim arar ki beni, arasa da bulur mu ki? Söyleyebilir miyim ki? Ben derdim, dermanım bulunmaz. Geriye benden bir çaresizlik kalır. Derman olsam dertli kalmaz. Aramaz kimse beni, geriye benden bir yalnızlık kalır… Sorarlar bana; sen Züleyha mısın Yusuf mu? Derim ki; Züleyha olsam Mısır’ın saraylarında hapis yatarım. Nil’in sularında kuruyan lotus çiçeği olurum. Geriye benden bir bekleyiş kalır… Yusuf olsam kurt yedi derler, atılırım kör kuyulara. Çıkıversem kuyulardan, atılırım zaviralara. Şikayet etmem, sığınırım Yaradan’a. Geriye benden bir sabır kalır… Sorarlar bana, peki sen kimsin? Derim ki, şiiri tüketmiş şairim. Maşuku kaybetmiş aşığım. Dermanı bulunmayan derdim. Yusuf’u hapsetmiş Züleyha’yım. Ve artık bilirim ben, ben değilim…