Biçâre Kalbim

Zembereği boşalmış yorgun bir saatim,

Yağmur kesilen gözlerim güneşe terk etti.

Gülüyorum yağmur yüklü bulutlar arasından.

Kim çaldı gözlerimi, kime ne derim?

Öldüm öldüm kefenlendim, sonra dirildim.

Elimde bir kalem, gözlerimde öksüz bir neşe...

Gurbette kalmış bir kalbin ışıksız feneriyim,

Hasta kalbimin yatağında ecel terleri silerim.

* * * * *

Çiçeğinden yorulmuş gül dalı bitkinliği üzerimde...

Döküldü dökülecek yapraklarım derken,

İçimden yağmurlar taştı toprağıma.

Sen bildin, duydun ya Râbbim!

Sitem eden hâşâ dilim değil, biçâre kalbim.

Korkarım;

Kalbim sana isyan eder,

Etmesin!..