Bir Anne’nin İtirafları/Hal Hatır Meselesi

Elimde koca bir kase salata, bugün olanları düşünüyorum.

Bugünün dersi.. ‘Hâl hatır sormak’

Yorgun uyandığım bir gün. Gün boyu uyku nedir bilmeyen bebeğimle oturduğum koltukta, dün sınav sırasında bayılan ve sınavı bu yüzden geçersiz sayılan bir arkadaşıma mesaj attım. Halini hatrını sormak için. Onunla konuşurken bir ablamız aradı. Kayınvalidemin nerede olduğunu sordu. ‘Beni neden arayıp sormuyorsun?’ dedi. Bu sorudan bir çok sitem çıkartabilirdim. Ama buna fırsatım olmadığını kapıdan bir adım bile dışarı çıkamadığımı. Elimin kolumun bağlı olduğunu söyledim.

Ve kendisini aramak aklıma gelmemişti. Bunu ona itiraf etmedim. Belki de kendisinden , onun oğlumun kırkını çıkarma arzusundan dolayı kaçıyordum. Kim bilir? Yani birçok şey olabilir. Bunun üzerine bir dostum mesaj attı. Kucağında kardeşiyle, bizim nasıl olduğumuzu sordu. Onun mesajıyla kendisini özlediğimi düşündüm ve eve davet ettim. Çok geçmeden geldi.

Bu sırada instagram üzerinden bir mesaj paylaştım. Bugün arayan ablanın bana haksızlık ettiğine dair. Arayıp soracak vaktim yok vesaire vesaire. Bunlar hep ayrıntı. İlk beğenenler, yoğunlukla beğenenler bebeği olan annelerdi. Bir arkadaş ‘bu mesajı atmaya fırsat bulmaktan’ bahsetti. Bu konudaki bahanem de şu; düşünün. 24 saat kucağınızda yaşayan bir bebeğiniz var. Onu emziriyor, gazını çıkartıyor ve altını değişiyorsunuz. Ayrıca beslenmesi, tuvalete gitmesi, oyun oynaması, diyalog kurması, sevilmesi gereken bir çocuğunuz daha var. Ayrıca gün içinde yenilmesi gereken yemeğin hazırlanması var. Ayrıca sürekli olarak yenmesi gereken atıştırmalıklar var. Asılması gereken çamaşır. Yıkanması gereken bulaşık. Hepsini geçtim hayata mola verip kılınması gereken namaz.. Okunması gereken bir iki yaprak kitap.. kendine ayıracağın kısa bir zaman. Dostlarına yazacağın kısa mesajlar. Anneni ve ablanı aramak. Eşini aramak. Bütün bunların içine sizi sıkıştırmamı ister miydiniz? Benim için iki dakikanın kıymetini bilir misiniz? Size ayıracağım zamanı kendime ayırıyorum diye beni suçlamayın. Aklını yitirmiş biri olmaktansa sağlıklı olmak işime geliyor..

Gelelim aldığım derse. Herkesin herkesten bir beklentisi var. Benim de herkesten bir beklentim var belki de. Ve elimden hiçbir şey gelmiyor. Kimseye faydam yok. Çünkü kutsal bir görevim var. Evlatlarım var. Bir tek onlar var. Kendime ayırdığım zaman da onlar için. Onlara karşı sabırlı olayım diye. Çünkü benim tahammülüm bir çocuğun sağlıklı gelişmesi demek. İşte bu yüzden bebeği olan annelerden hal hatır sormasını beklemeyin. Ben sizden beklemiyorum. Kendimi sorumlu hissetmeyeyim ki tek derdim çocuklarım olsun.