Bir Mona Roza Değilim

Dilini kepenk yapıp üzerinde yürüyor.

Al etinden sıyırıyor esmer kemiğini.

O bir dil değirmeni.

Adım Mona Roza değil ki.

Kimse arkamdan konuşacak kadar kıymetli görmedi beni.

Tekmeledi dünyayı, anneyi değil dünyayı.

Yeri geniş de değildi ama dışarıyı bilmezden gelemedi.

Köhne uçaklara bindirdi zayıf düşmüş duyguları.

Eğdiğim, dilimden bir sus döküldü.

Kıyamadım bebeklere.

Kim bilir kaç savaş gördü, kaç kalp kırıklığı.

Kaç emzik düşmesi çukura?

Nazarla sıvanmış duvarları evlerin.

Kaç insan gömdü içine?

Ben bir Mona Roza değilim.

Arkamdan şiir yazmadı kimse.

Hoş yazsalar da,

Kanatları sağlam köhne uçaklarda,

Okunmayan, okutmayan bir devir bu.

Bir kent yapardım gözleri sürmeli.

Mona gibi de yapmazdım.

Tüm kanadı kırık kuşlara merhameti de bağışlardım.

Sehpaları dizerken elemle,

Serçe parmağı değdi, canı gitti sanki.

Sallanıyor şimdi üstünde gezdiği seccade.

Sırtından aşan bir kanat vardı.

Onu uçuran değil, ona yük olan.

Görenler melek sanmasın hilkatini.

Alnı değsin diye var gücüyle,

Gıybetle eğilmiş dilini tövbe ile biledi.

Alnını buluşturmak için seccadeyle,

Bulmak için aşkla.

Beklemeli günler ekleniyor.

Aklım bir yılan gibi deri değiştiriyor.

Azgın kalabalığın içine usulca terk ediyorum.

Bıraktığım her renk benim.

Benim hayallerim ya da kırıkları.

Kepez dibine yapışmış tüm sahteliklere,

Bir tanede ben ekliyorum.

Minel aşka sinsi yağmurlar yağalı çok oldu.

İliklerimden de aktı bu su ve utandım.

Bana bakıyorlar, nasıl soyunurum burada?

Eski aklım hala benimle.

Aklımın derisi kalınlaşıyor, unutuyorum.

Denizde de her yer gece.

Ha gayret kalbim, biraz daha sürün!

Varmak üzereyiz bir kepez dibine.

Rabbim! Af dilediğim kelimeler kısır.

Doğuramıyorum artık.

Hayatta kalmak mı zor, imanlı ölmek mi?

Bana yeni kelimeler öğret.

Al içimden ezdiğim kendimi, kısır kaldığım tövbeyi.

“Ey! İman edenler, iman ediniz”

Teklifinde öldüm.

Başladığım yerde değil, devam edemediğim yerde öldüm.

Teklifi yaşamak değil sadece teklif etmek başkasına,

Sui-zandan zor bela sıyrılıp bahar olmak başkasına,

İşte ben orada öldüm.

Ah! Mona Roza, kıskandım seni.

Adım Mona Roza değil ki.

Sorsalardı söylerdim, benim de gülleri sevdiğimi.

Yine de yok sana kinim.

Bir yazan olmasaydı sen de bir Mona Roza değildin.

Şimdi imanla başladığım yerden yeniden kalkıyorum.

Babamın öğrettiği iman,

Tam şurada beni seyrediyor.

Hadi artık kalbim, sen nankör değilsin.

Ver ellerini,

Bu asrı kıskandıran bir iman dirilsin.