Biz Ömrü Emanet; Ölümü Peşin Aldık

Bazen bir dert biner omuzlarına, bitmez, geçmez sanırsın. Hep seninle kalacak sanırsın.

Sanki hep taşıyacaksın onu omuzlarında. Yokuşlarda susayacaksın, bir damla su arayacaksın. Bazen bulacaksın, bazen buldum sanacaksın… Ama hep taşıyacaksın… Hep arayacaksın..

Omuzlarındaki bu acı yükü, kalbindeki bu yüklü acıyı hafifletmek için gözyaşı haline getireceksin o derdi. Gece, sessizlik ve tefekkür hamurunda yoğrulmuş, suyu aldığından fazla konmuş ve gözyaşı haline gelmiş bir dert!

Gözyaşımın azığına katık, yoluna yoldaş olacak uzaklaşacak bu dert benden diyeceksin.

Sabahlara kadar gözyaşı dökeceksin.

Sonra bir gün geçecek…

Sonra başka bir gün daha…

Günler aylar ve yıllar.

Zaman geçmiyor, yelkovan ve akrep acımın üzerinde durdu adeta dediğin günlerden, yelkovan ve akrebin hızını takip edemediğin, etmek istemediğin günlere merhaba diyeceksin.

Sabahlara kadar ağladığın gecelerden ağlamayı unuttuğun gündüzlere merhaba diyeceksin.

Merhaba!

“Merhaba dertsiz gündüzler, merhaba unutmalar, merhaba unutulmalar, merhaba unutulanlar!” demeyi çok isteyeceksin.

Fakat bu “merhaba” öyle unuttuğunu müjdeleyen, dert bitti diyen bir merhaba olmayacak. Alıştığını hatırlatan bir merhaba olacak. Aynaya baktığında “Evet alıştın!” diye haykıracak gözlerin. Derdini anımsatan bir eşyaya dokunduğunda eskisi kadar sızlamayacak için.

Bazı şeylere alışacaksın… Bu; sırtında ömür boyu taşımayı göze aldığın bir dert, senin fıtratınla arana mesafeler koyan bir günah, yokluğu değil varlığı imtihan olan bir insan, kalbine esenlik veren bir sevgi, bir acı, bir sevinç, bir sessizlik, bir iç ses olabilir.  Hatta alışkanlığını hayat tarzı haline getirdiğin, senin hiç farkında olmadığın bir tılsım dahi olabilir.

İnsan her şeye alışabilir.

Ölümü göze alan insan, neye alışamaz sahi?

Ölümü, alışkanlıkların hepsini terk etmeyi, burada, dünyada bırakıp gitmeyi diyorum.

Sahi ölümü biz mi göze aldık?

Biz ölümü mü göze aldık?

Evet, biz göze aldık.

Biz ömrü emanet, ölümü peşin aldık.

Biz söze aldık ölümü.

Sözümüze,yüreğimize, evimize aldık ölümü.

Ve söz verdik ölüme.

Sen gelince güleceğiz, diye.

Ölmeye değer bir şey için öleceğiz, diye.

Ölüme de alışırız öyleyse…

Ne demiş üstad Sabahattin Ali;

Alışıyorsun zamanla, asla bitmiyor.
Bitmez.
Kalbin bitti demeden bitmez.
Kaçsan da, kalsan da bitmez.
Sen bitmeden bitmez.
Bittim, demeden bitmez.