Çocukluk Kahramanım-1

Her insanın çocukluk döneminde, lise yıllarında kahramanları vardır. O insanlar üzerinden hayatı tanımlamaya, anlamlandırmaya çalışırız. Onlar üzerinden hayaller kurar, şu an yapamadığımız ileride yapmayı planladığımız düşünceleri bir süreliğine de olsa bir film fragmanı gibi ortaya koyarız. Özgüven eksikliğinden dolayı yapamadığımız şeyleri hayal dünyamızda tamamlarız. Hayallerimizi süsleyen, bizi koruyan, psikolojik olarak rahatlatan bu insanlara "Çocukluk Kahramanı" diyebiliriz. Bu bir baba, arkadaş, siyasetçi, sanatçı kısacası herkes olabilir. Bir de öyle insanlar vardır ki bahsettiğimiz çocukluk kahramanlarımızı seçmede bize referans olurlar, adeta çocukluğumuzun kahramanını ona sorarız. Onun süzgecinden geçiririz. İşte bana lise yıllarımdan beri askerlik yaptıran onu görünce esas duruşa geçtiğim fikir komutanım dediğim; şiirlerinden, bakışlarından, duruşundan dava devşirdiğim güzel insan: Abdurrahim Karakoç. Abdurrahim Karakoç'u sizlere biyografisini anlatacak değilim. Haddim de değil zaten. Daha çok hissiyatımı anlatmak istiyorum. Üstad, anaların oğullarını bir yürek burukluğunda pencere kenarlarında bekleyip ölüm haberlerini alırken de edebinden çığlıkları duyulmasın diye sesini bastırdığı bir zamanda yaşamıştır. Onun için hep acıyla bilenmiş, bu acıyı da saf sevgiyle yoğurmuştur. Şiirlerini yazarken de çektiği acıları ve coşkunluğu bizlere asil bir sükutla ya da kendi nefsine ve sevenlerine "vur emri" verecek kadar delikanlı bir cesaretle yansıtmayı başarabilmiştir. İşte bu yüzden dostlar; çocukluk kahramanlarıma sevmeyi, küsmeyi, susmayı, gülmeyi, ağlamayı, sitem etmeyi kısacası bende o anda olmayan her şeyi o öğretmiştir.