Evvel Zaman İçinde

Bizim orada evvel zaman insanı derler eskilere, onlardan birinden dinlemiştim bu hikayeyi. Yaşlı eşeğiyle taaa ilçedeki insanlara dağdan odun çeken bir kadına, dayılarından biri bir sıpa satar. Kadın ilçeye odun götürdüğü bir gün, satış yaptığı insanlardan birinin evinin yakınında eşek anırması duyar. Daha önce satın aldığı ve artık çiçeği burnunda bir eşek olmuş bizim küçük sıpa yas eder gibi eşlik eder yakınlardan gelen anırmaya. Seslerden bunalan evin sahibi evinin önüne çıkar bu sırada. Bakar ki önündeki eşek, ihtiyaç sahibi birine versin diye falanca zamanda falanca kişiye emanet ettiği sıpa. Der kadına, "Sana bu sıpayı hayrına veren şu kişi mi?" diye. Kadın he der geçer bu soruya, gerek mahcubiyetinden gerekse en yakınından yediği darbeden dolayı sesini çıkarmaz. Diyemez de "Bana öz dayım bu sıpayı yok zamanımda sattı." diye. Bu arada bu olayın geçtiği zamanlar, köylerde fakirliğin kol gezdiği, şimdilerde azıcık bayatladı diye burun kıvırdığımız somun ekmeğin çocuklarca pasta niyetine yendiği, lastik ayakkabıların moda(!) olduğu yıllar. Unutmadan bu olayın mağduru kadın dul ve iki yetime bakıyor o dönemde. Neyse mevzu daha uzun aslında ama ben size özet geçtim. Artık söz konusu olay, hepsi de rahmetli olmuş mevzunun kahramanlarıyla Allah arasında.

Diyoruz ya, hani devir kötü, insanlar fenalaştı, dünya nereye gidiyor diye. Emin olun bu tarz sorgulamalar ve konuya dair kalıp tespitler insanoğlu var olduğundan beri gündemimizde. Az önce bahsettiğim şu olay en basitinden, tarihsel ve yerinde bir bakış açısıyla değerlendirilse ve bugüne uyarlansa, büyük ya da küçük ölçekli yayın organlarında kendine yer bulurdu. Yok artık falan demeyin, belki de mevzu bahis olay Müge Anlı’ya taşınırdı. Lakin gelin görün ki olayın yaşandığı zaman bu zaman değil ve sanmayın sakın bugünün pislikleri dünde yoktu. Sanmayın dünya hepten pür-ü paktı. İnsan her devirde aynı duygulara ve aynı içgüdülere sahip. Nitekim geçmişte de bugünde olduğu gibi akrabalarını kesen, doğrayan katiller vardı, birbirlerini aldatan eşler vardı, kadın cinayetleri vardı, çocuk ve hayvan istismarı vardı, savaşlar vardı, katliamlar vardı, soykırımlar vardı. Bu liste uzayıp gider de lafın kısası, kulak tıkasak bile vicdanımızın sesini susturamayacağımız daha neler neler vardı. Şu da bir gerçek ki çoğaldık, medeni(leş)tik ve beraberinde maddenin biçimini ve işlevini farklılaştırdık. Çelik mesela daha öldürücü oldu. Kılıç olmaktan çıkıp tank ve tüfek namlusu hüviyetine kavuştu. Ahırlarda dateleşen evvel zaman yasak aşk mensupları telefonu icadımızla artık sanal ortamda dateleşir oldu. Eskiden bir yılda kesime giden tavukları öyle bir hale getirdik ki bugün 40 günlük yavruyken yemeye başladık. Yine yeterince zehirlendiğimiz mabad kılı formundaki medya, hepimizi hürleştirerek(!) sosyal bir yapıya büründü ve Pavlov'un köpeğinden hallice basmakalıp kabullere koşulsuz tapar olduk.

Evet, tasın içindeki su aynı su ama hamam büyüdü ve kocaman bir su parkı oldu, yılların tası da duş başlığı. Biz değiştik mi peki? Sanmıyorum, özümüz hâlâ aynı. Fakat zaman içinde mekan ve maddeyle o derece oynadık ki hiçbir şey bizim dışımızda aynı kalmadı. Tıpkı bizden öncekilerin başlarına geldiği gibi. Yalnız biz daha hızlı davrandık sanki bu konuda. İhtimal, bizden sonrakiler daha da hızlı olacak ve yeni söylem eskiyle yeninin kıyasıyla değil, geleceğin getirileriyle alakalı olacak. Ey Aristo! Toprağın bol olsun ama sana kötü bir haberim var. Adın belki bugüne değin olduğu gibi baki kalacak, yalnız gençlik nereye gidiyor ve bizim zamanımızda böyle değildi şeklindeki yakarışların tarihe karışacak.

Şampanya rengi duvarım, beyaza boyadığım masa lambam ve dünden kalma fişne suyu bardağım. Şahit olun cismimle değil ama içimle aynı kalacağım. Ömür yeterse ben de ağlayacağım sizleri anıp. Ama yarında sizi kıyaslamadan, sadece dünde bana hatırlattıklarınızı anarak...