Geçmese de Olur!

İnsan bir şey isterken ne kadar kalabalık olur etrafı. Umut varken herkes konuşur; destekler, cesaret verir, güzeller söyler. Olmayınca da yine konuşurlar ama bu sefer başka cümlelerle. “Zaten şöyleydi”, “bence sana yakışmazdı”, “geçer merak etme” derler. İnsan bazen bu sözlere tutunur, bazen de tutunmak zorunda kalır. Çünkü kaybedince sessizlik ağır gelir; biri bir şey desin ister. Belki gerçekten geçer diye değil geçiyormuş gibi dayanabilmek için.

Ama insan her seferinde aynı cümlelerle ayakta kalabilir mi? Bir şey elde edilmeye çalışılırken güzeldi de umut varken kıymetliyken; ihtimal ortadan kalkınca mı değersizleşti? Kaybedince onu kötülemek, arınmak mıdır gerçekten? Yoksa kalbi ikna etme çabası mı? İnsan bazen fark etmeden kendini avutmayı öğrenir. “Zaten” diye başlayan her cümle, acıyı hafifletmez belki ama gerçeği biraz daha eğer. Ve insan, gerçeği eğdikçe rahatlar. Rahatladıkça da bir sonraki imtihana aynı dille hazırlanır.İnsan, kendini hangi dille teselli ediyorsa, bir sonraki imtihanına da o dille girer.

Oysa insanı güçlü kılan, bir şeyin çirkinleşmesi değil, nasip olmadığını kabullenebilmesidir. Velev ki güzeldi, velev ki istendi, velev ki kalpte yer etti… Buna rağmen “nasip değilmiş” diyebilmek, insanı bahanelere muhtaç bırakmaz. Çünkü bu teselli başkasından beklenmez, zamana havale edilmez, gerçeği bozmaz. İnsan böyle dediğinde acı hemen geçmeyebilir; ama bir daha geldiğinde, karşısında geçmesini bekleyen aciz biri değil, geçmese de ayakta kalabilen şuurlu bir kalp bulur.

Çünkü insan her teselliyi taşıyamaz. Bazı sözler hafif gelir ama kalbi zayıflatır.Bazı kabuller ağırdır ama insanı doğrultur. Sahte teselliler ilk anda iyi hissettirir, insan kendini ayakta sanır. Fakat her seferinde biraz daha fazlasını ister. Bir gün kötüleyecek bir şey bulamadığında, “geçecek” diyecek kimse olmadığında, kalp çıplak kalır. İşte o gün, daha önce hakikatten kaçılmışsa, insan yıkılır. Ama zamanında “nasip değilmiş” diyebilen biri için o gün yeni bir çöküş değil; eski bir teslimiyetin devamıdır.