Hayat...

Burası korkuların şehri olmuş harap bir yürek.

Adı, gecelerin bilinmeyen duygusu...

Özlemin ömrü kadardır, yaşayan sevda diyarları.

Kimse bilmez titreyen hayatın gerçek korkularını.

Yaşam, anlamı olmayan bir olgu.

Kurduğumuz ilişkiler ve bağlar hayata bir ad vermiş aslında.

Her yaşadığımız biraz biraz değiştiriyor insanı.

Gökyüzünde koca bir bulut,

Ve şehri griye boyamakta.

Meğer dedirtmekte...

Meğer gözlere sıkışıp kalan sızılar varmış.

Bazen kaybediyor görünürken ne çok şey kazanıyormuşuz.

Bilmem niçin hâlâ bu kadar eksiğiz?

Yeri bir türlü doldurulamayan yürek boşluklarımız var.

Meğer tüketmeye çalıştıkça çoğalan tek şeymiş "sevgi".

Bir karanlık var, herkesin kendi karanlığı...

Kiminin karanlığı ilham olurken umuda,

Kiminin ümitsizliğe sürükleyen bir ilham...