Hayatlar ve Şehirler Risalesi

Göğe gergef, maviliklere yer beğendim avuç içlerimden.

Bu mavisiz şehrin insanı değilim ben.

Bülbülü küsüyor bu şehrin gül bahçelerine.

Şükürsüz insanlar biriktiriyor sofralar.

Aminsiz sofraların insanı değilim ben.

Rüzgar esmezdi buralarda,

Kirpiklere nasıl da otururdu gün ışığı, Gün doğmadan daha.

Ve beton efendileri!

Sizin kafa tutabildiğiniz o hırçın rüzgarların insanı değilim ben.

Toprağı çamurlaşıp eteğime yapışıyor,

Hala nefes aldığımı unutturmak istercesine.

Ölümü hatırlatan şehirlere,

Aşina değilim ben.

Buldum, bildim.

Mutlak bir kuralı yok hayatın.

Bir sessiz yolcuyuz sadece.

Hücrelerimizde bir nefeslik can ile

Yağmurun gökten getirdikleri neydi?

Ne öğrendik sonlardan?

Toprağın götürdükleri neydi?

Öğrendik hep sonradan.

Tecrübe diyoruz biz insanlar adına,

Bir ince çizgi ellerimizde yerini arıyor.

Umduğunu bulamayan adam

Bir suçlu arasa, sonu aynaya varıyor.

-'solmasına razı olmayacağım çiçekleri sularcasına; daim bir his ile, içimden geldiği gibi,öylece'