İnsan cevheri ve Galib - 1

Es selamün aleyküm

Yaşım genç, fikrim zayıf. Rüzgar nerden vursa dalgalanırım o yöne. Ruhumda ki açlığı, kırıklığı gidereyim derim. Bu okyanusta çırpındıkça batarım. Madde olan, maddi olan, bana bataklık görünür üzerinde mücevherler olan. Almaya yeltenirim ayaklarım girer önce, fark edemem boğulduğumu. Kararır gözlerim tıkanır burnum, anlarım acısını ölümün son nefesinde.

Dedim bulayım bu sırr-ı hayatı attım kendimi kitapların sırtına. Okudum, okudum, okudum. Gördüm ki kitaplar benim değil ben onların eşeğiyim. Onlar beni hak yurduna taşıyacakken, ben onları sırtıma almış allamelik taslıyorum. Devam ettim okumaya, bulana kadar hakk katından bir iz. Yolum düştü birine toz duman oldu bulduğum her iz. Dediler gel beru…

* * *

İlm kesbiyle paye-i rif’at arzu-yı muhal imiş ancak

Aşk imiş her ne var alemde gerisi bir kıyl ü kâl imiş ancak (1)

Nefesim kesildi, karardı gözüm. Dediler;

İlm ve bilim ile rütbe kazanmak, derece almak boş bir arzu ve hayaldir ancak

Aşktır her ne varsa alemde gerisi de bir dedikodudur ancak.

Dedim olmaz böyle ilim karartmış gönlümü, aşk gerekmiş yüreğe.

Açtım kitabı ve okumaya başladım……

Şöyle bir başlayalım şiir bahsine ki dostlar açılsın kalbimize örttüğümüz perdeler. Ki güneş alalım.

Bundan sonra şiir ile her hafta bir yazı karalayacağız ve rahatlayıp dertleneceğiz. İkisi aynı anda olur mu deme hemen gönüldaş. Şiir bu sen düşersin o tutar kaldırır ellerinden. Sen kibirlenirsin sana öyle bir tokat atar ki hayatın geçer gözlerinin önünden.

Dedik ya şiir okuyacağız diye, şiirin ilk bahsi Allah, ikinci bahsi resulü, üçüncü bahsi de insandır. İlk bahsine ilmim, ikincisine yüreğim yetmez. Biz üçüncü bahisten anlatacağız.

Vesselam

Ey dil ey dil neye bu rütbede pür-gamsın sen

Gerçi virâne isen genc-i mutalsamsın sen

Secde-fermâ-yi melek zât-ı mükerremsin sen

Bildiğin gibi değil cümleden akdemsin sen

Ruhsun nefha-i Cibril ile tev’emsin sen

Sırr-ı Hak’sın mesel-î Îsi-i Meryemsin sen

Hoşça bak zâtına kim zübde-i alemsin sen

Merdüm-i dîde-i ekvan olan ademsin sen

(Ey gönül ey gönül neden bu kadar gamla dolusun.

Gerçi yıkık döküksende sende gizli bir hazine vardır.

Meleklerin secde etmeleri istenen yüceltilmiş bir varlıksın sen.

Bildiğin gibi değil bütün varlıklardan daha üstünsün sen

Ruhsun, Cebrail’in üfürmesiyle ikizsin

Hakk’ın sırrısın, Meryem ve Isa misali gibisin sen

Hoşça bak kendine ki âlemin özüsün sen

Kainatın göz bebeği olan insansın sen.)

Merteben ayn-ı musemmâdadır esma sanma

Merciin Halik-ı eşyadadır eşya sanma

Gördüğün emr-i muhakkakları rü’ya sanma

Başkasın kendini suretle heyûlâ sanma

Keşf ile sabit olanı ma’niyi da’va sanma

Hakkına söylenen evsâfı müdârâ sanma

Hoşça bak zatına kim zübde-i alemsin sen

Merdüm-i dide-i ekvân olan ademsin sen

(Merteben isimlerin sahibindedir isimlerde sanma

Yerin eşyayı yaratanın yanıdır eşyada sanma

Gördüğün gerçekleri rüya sanma

Sen başkasın kendini her kılığa giren heyula sanma

Keşf ile ile ortaya çıkanı dava sanma

Hakkına söylenen vasıfları gözüne girmek için söylenmiş sözler sanma.

Hoşça bak kendine ki âlemin özüsün sen

Kainatın göz bebeği olan insansın sen.)

İnleyip sırrını faş eyleme ağyara sakın

Düşme bilmezlik ile varta-i inkara sakın

Değmesin ahların kâkül-i dil-dara sakın

Sonra Mansûr gibi çıkman olur dâra sakın

Arz-i acz etmeyesin yâreden ol yara sakın

Bulduğun cevher-i âlileri bîçâre sakın

Hoşça bak zatına kim zübde-i alemsin sen

Merdüm-i dide-i ekvân olan ademsin sen

(İnleyip de sırrını ağyara açma sakın

Bilmezlik yaparak inkar çukuruna düşme sakın

Ahların sevgilinin kakülüne değmesin sakın

Sonra Mansur gibi dar ağacına çıkarsın, sakın

Yaradan inciyip de aczini belli etme yara sakın

Bulduğun yüce cevherleri koru, sakın

Hoşça bak kendine ki âlemin özüsün sen

Kainatın göz bebeği olan insansın sen.)

Kainatın özü, manası olan insan kendini hiç bir zaman değersiz görmemeli. O Allah’ın yeryüzünün halifesidir. O Allah’ın uğruna bütün kainatı yarattığı Muhammed Mustafa’nın soyundan gelendir. Ancak aynı zamanda ademdir. Yani yoktur. Yok etmelidir nefsini ki yok olabilsin. Yok etmelidir nefsini ki var olabilsin.

Dostlar sürekli yazacağımız şiir köşemizin ilk yazısı ile bismillah dedik. Haftaya şiirin kalan yarısını işleyeceğiz.

Şiir gibi kalın…

Şiirle kalın…