İnsan "İnsan" Olduğunda

Evet insan, yaratılmışların en şereflisi… Fakat diğer insanlardan daha mı şerefli? “Kendini diğer insanlardan daha şerefli görme” şerefine sahip mi ya da? Sahi neydi şeref? Şöyle diyor Türk Dil Kurumu: “Başkasının birine gösterdiği saygının dayandığı kişisel değer. İzzet, seçkinlik ya da iyi ahlak ve faziletler sonucu elde edilen manevi yücelik.” Biz Yunus’ca düşünürsek, yaratılanı yaratandan ötürü sevmek diyebiliriz. Yaratılanı yaradılış gayesinden dolayı sevmek ve yeryüzünün bir halifesi olarak görmek.

Kendisini üstün ve vazgeçilmez gören insanlar kendisinde bulunan ya da kendisine verilen nimetleri şöyle bir düşünmelidirler. Ve diğer insanlara verilen nimetleri ya da verilmeyenleri de düşünmelidirler. Bu nimetlerin onlara veriliş sebebini düşünmelidirler. Bu nimetlerin veriliş sebebini düşünmeye başlayan insana ilk önce şu kapı açılacaktır: Yaradılış gayesi. İnsan yaradılış gayesini anladığında ise kendisine verilen nimetlerle üstünlük kurmamayı başaracaktır. Karşısındakine verilmeyen nimetlerin niye verilmediğini anlayacak ve karşısındakini rencide etmemeyi öğrenecektir. Çünkü nimetin verilmesinin de verilmemesinin de bir imtihan olduğunu bilecektir. Çünkü çaldığı kapı açıldığında şunu öğrenecektir insan: “Ben ve diğer insanlar yeryüzüne imtihan için gönderildik. Bu imtihan dünyasında birer araç gereçtir Allah’ın verdiği nimetler. Ben bu nimetleri ne denli iyi kullanırsam imtihanımın sonucu o denli iyi olacaktır.”

Bunu anladığında insan, karşısındakini yargılamamayı, eksiklerini ve kusurlarını ortaya çıkarmamayı öğrenecek. Başkalarını dış görünüşüne göre değerlendirmenin yanlış olduğunu öğrenecek. Kendisini üstün görüp karşısındakini aşağılarken bir kan pıhtısından yaratıldığını düşünüp duraksayacak ve benliğini yüceltmek yerine sevgiyi yüceltecek, sevmeyi öğrenecek.

Çünkü insan kalbini güzelliklere açtığında kim olduğunu fark edecek. İnsan olmanın vasıflarını yerine getirdiğine insana ve insanlığa değer vermeyi öğrenecek. İşte o zaman Yaradanın insana verdiği değerle insan olmayı, yani hakiki manada insan olmayı öğrenecek. İnsan, “insan” olduğunda tüm insanlık güzelleşecek ve dünyaya güzellik değecek. İnsan, yaratılmışların en şereflisi olduğunu bildiğinde İslamla yücelecek, ümmet olmanın bilinciyle Müslüman kardeşine de değer verecek. İnsan, İslamla değerlenecek.