İstiâze

Evrendeki gezegenlerin sayısını belirleyen insanlar vardı. Bu insanlar Dünya gezegeninde yaşıyordu. Bazı zamanlarda insanlar Dünya’nın tersine döndüğünü düşünürdü. Aylardan Ağustos’tu. Eğreti, içinde bulunduğu zamanda herşeyin üzerine geldiğini düşünüyordu. Sahiden böyle miydi yoksa kendini hiçbir şeye ait hissedemeyen Eğreti’nin kuruntusu muydu? Eğreti, farkına varabildiği herşeyden etkilenirken Dünya bunca olanları nasıl kaldirabilirdi? İnsanlar kendini düşündüklerinin bir parçası kadar dünyayı düşünebilselerdi… Ah Dünya … Eğreti, seni çok iyi anlıyordu. Dünya, belki de dilleneceği günü iple çekiyordu. Adaletin ilâhi bir kaynaktan geldiğine inanarak… Tek güvencesi buydu. İnsanlar, neden bu kadar bencildi. Eğreti de bencil miydi? Bu insan doğasının olmazsa olmazı mıydı? Derin bir iç geçirip düşüncelerine ara vermişti.

Çizgi film izlemeye başladı Eğreti, hayat böyle olsaydı, insanlar bu kadar saf kalabilseydi diye geçirdi içinden. Kötülük açıkça görünebilseydi. Ama insanların içini görebilmek bambaşka bir marifetti. Onun içinde de çok tuhaf şeyler oluyordu. Mesela; insanlari silmeye cesaret edemiyordu. Gözünden düşüyorlardı en çok da kalbinden… Ama onları hayatından çıkarmıyordu. Eğer bunu yapabilseydi, mutlu olabilir miydi? Ah Eğreti sen derin derin nefes al  ver çünkü yaşananları ancak böyle sindirebilirsin içinde.Çizgi filmi kapattı çünkü gerçekten Dünya’yı rahatlatmak istiyordu ve Dünya’nın rahatlaması demek onunda huzurlu olması demekti bir yerde. Ne yapılabilirdi, yine düşünmeye başladı.Yorulmuştu. Kendinde mücadele edecek gücü bulamıyordu ve bu çok kötü bir haldi. Yapacağı en güzel şeyin ne olduğuna karar vermişti. Her şeye gücü yeten’den yardım isteyecekti. En güzel mekan olan secdeye vardı orada aklından geçenleri bir bir yaradan’a anlattı. O’ndan güç istedi yapacak kuvvet, zaman, mekan, iyi insanlar, hayaller… Çünkü bir tek ‘O’ sağlayabilirdi bunları. Eğreti de Dünya gibi Allah’ a sığındı TV ‘de izlediği, gazetede okuduğu zulümlerden, zulümlerin karşısında yapamadıklarından, yapmadıklarından, insanlardan, tüm kötülüklerden Allah’ a sığındı. Bu sadece o anda değil her zaman yapılabilecek en güzel şeydi. Bunun adı İstiâze‘ydi.