Karmaşık Tablo

Zaman otobüs penceresinden bakarken manzaranın akıp gitmesi gibidir bazen. Sen daha ne olduğunu anlamadan gerilerde kalır yaşananlar. Mesela bir parkın önünden geçerken çocukların cıvıltıları, koşmaları belki ağlamaları kendi çocukluğuna götürür seni. Sahi dün burada bu park da arkadaşlarınla oynamıyor muydun? Yirmi yıl öncesi nasıl dün gibidir o an senin için. Ya da bir çiçek koklarsın hastalandığında yanında uyuya kalmış annenin kokusunu anımsarsın. Geçmiş de kalmış bu zaman dilimi dün gibi gelir sana. Ya da ne bileyim birbirine küsmüş iki kardeş gördüğün de kardeşinle kavga ettiğin o ana nasıl da dönmek istersin; o an orada olup ona sarılmayı küs kalmamayı istersin ama zaman işte geçip gitmiş. Özlemini duyduğumuz anlardır bize dün gibi gelen.

Bazen de zaman duvarda asılı karmaşık bir tablonun karşısın da mıhlanıp kalmak gibidir. Bakmak istemezsin arkanı dönüp gitmek istersin ama adımını atmak için bile aylar geçer sanki. O karmaşık tablo baktıkça içine çeker sanki seni. Ki zaten bütün o karmaşıklığın içindesindir. Bütün çaban, çırpınışların o tablonun içinden sıyrılıp çıkmaktır aslında. Ehh be zaman dersin geçmeni hiç istemediğim özlemini duyduğum o anlarda nasıl da koşar adım gittin. Şimdi neden emekler gibisin. Zamanın cevabı kendine getirir seni. Hayatta her şey zıttıyla vardır. İnsanoğlu kavramları zıttı olmadan anlayamaz. Hüzünle dolduğun bu anlar olamadan mutluluğun tadına nasıl varırsın ki.

Bir de zamana bıraktığımızı sandığımız yaşananlar vardır. Unutmayı istediğimiz, alışmaya çalıştığımız durumlar. Zamana bırak geçer dedikleri ama bir türlü geçmek bilmeyen böyle içimizde bir yere çöreklenmiş bir takım acılar. Geçmiş ama iz bırakmış hani. İşte en mutlu olduğumuz anlarda birdenbire ortaya çıkıp buruk bir sevinç yaşatır bu durum bize. Gelip geçene bir şey bırakılmaz ki.

Çünkü zaman unutturmaz uyuşturur.