Kendime Not

Kapitalizm…

Öncelikle namlusunu ceplerimize çevirdi. İnsanlığın gelmiş geçmiş neyi varsa hepsini dev kepçelerle harami mağarasına taşımaya başladı. Ama zorla ama gönül rızasıyla… Sonra sonra daha bir başarılı oldu bu hamlesinde. Zenginin daha zengin, fakirin daha fakir olduğu bir köy(!) haline geldi dünya. Öyle modern bir köy ki ne imecesi kaldı ne insafı. Afrikalının mide gurultusunun dünyanın öbür ucunda rahatlıkla duyulabileceği teknolojilere sahip oldu milletler, ne var ki sesleri duyacak vicdanlar çoktan vurdumduymazlığın girdabında kaybolup gitmişti.

Sonrasında ceplerimizle birlikte zihinlerimiz, kalplerimiz, duygularımız da boşalmaya başladı. Evimize helal ekmek getirmek derdini bırakıp son model cihazların peşine takıldık. Onların peşlerinden giderken gözlerimiz vitrinlerde, henüz yakaları eskimemiş gömleklerimizin yerini alacak yeni moda marka kıyafetlerde kaldı. Asılı kaldı bir garibin umudu bizim umarsızlığımızın tenhasında. Öylece sallandı durdu. Ses edecek oldu. Lâkin o da biliyordu ki duyan olmazdı. Varsın olmasındı. İşte bu hesap da böylece mahşere ertelendi. Ve daha nice mahşerlik hesaplar…

Ve kalplerimiz… Tüketmeye o kadar aşina olmuşuz ki, sanayi ürünü tek tip şeyleri tüketmek o kadar kanımıza işlemiş ki; nihayet eşi benzeri, bir dahası, kopyası olmayan eşref-i mahlukatı da gönül rahatlığıyla tüketir olduk. Bu belki dosttu, belki yaren. Önemli değildi karşıdakinin ne düşündüğü, ne hissettiği. Bütünleşmek şöyle dursun ayrışmanın da ötesinde adeta cam fanusun içinde tek başına dünyalarımıza çekildik bencilliğimizi de yüklenerek.  Nihayetinde savrulmuştu Allah’ın kıymet verip vücûda getirdiği aciz insan. Artık yürekten yüreğe yahut yürekten yerlere savrulmak, savurmak mesele değildi. Nasılsa fabrikalarda benzerleri üretilirdi. Ne de olsa sanayi gelmişti hayatımıza! Lâkin öyle olmadı. Ne dost geldi geriye ne yaren. Gelmez de artık. Tıpkı zaman gibi… Avuçta bir kuş gibi; bir kez kaçırdın mı artık geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkmak zorundasın tüm varını yoğunu geride bırakarak. İnsan fırsattır, değerdir, biriciktir. En güzelin (c.c) kıymet verip tek tek benzersiz parmak izleri hediye ettiği insan başka bir insan nazarında hiç sebepsiz yerle yeksan olabilir, mesele değil(!) Değer vermek ve değere değmek bugünümüzün erdemi olarak kitapların saman yapraklarında sessizce asılıdır ve güzel bir hissedişin değeceği günü beklemektedir.