Mecnunu Olmayan Leyla

Üzeri hüzün serpiştirilmiş aşk baharatlı yemekten yerken düşünüyorum,

Ben neden sadece onu düşlüyorum, özlüyorum, istiyorum?

Yosun tutmuş yollardan yürüyen benliğim sırıtıp,

Sorarken değer miydi diye ayağa kalkıp.

Virüsü yayılmış çoktan hücrelerimde gezinirken,

Mutluluğu onsuz namümkün kılıp, acı çekiyorum kendi hapishanemi yaratıp.

Kararlı beni yeniden hayata döndürmeye ancak,

Yok oluyor ondan önceki hatırlarım, kişiliğim, kendim.

Onsuz nefes bile seni boğar, baktığın gökkuşağının rengi söner,

Dokunduğun her şey batar, içtiğin su yangını körükler.

Odaklanamıyorum yaşamaya, sesler duyuyorum ondan olmayan,

Hangi hikayenin kumarı bu bilinmez, gerçekleşmesi sınırları zorlayan.

Mektuplar yazılıyor zihnimde, göndermesi imkansız,

Nedir bu aşkın ormanında koşarken, beni nefes nefese avlayan.

Yeterdi münzevi hayatın mahmur uykusu,

Çift kişilik gelecek bileti almak neyime?

Bitmiyor onsuz geçen günlerin üzüntüsü,

Verse dahi cevap, layık olabilir mi sevgime?

Gün ağarırken usul usul, gecenin anlattığı kadar bilgi sahibi,

Birkaç göz yaşı düşer toprağa, israf edilen sevgiden hiddetli.

Mevsimler geçiyor pervasız, rüzgarı bizsiz esen yeller,

Onun için atmamayı göze alan kalbim hep derbeder.

Kum saatinin kumları altında ruhum göz altı,

Etrafımda dönüyor ona benzer onlarca karartı.

Gözümün feri sönmüş, göremiyorum her yer duman altı,

Benimkisi belli ki sadece aptal bir saplantı.

Neden sorusunu sormayı bıraktığım zaman normal bir insan olmayı başarabilirim ancak şimdilik bu mümkün değil.