Modern İnsanın Popüler Acıları

Eski devirlerde insanlar acıyı yüreklerinde hisseder öyle yanarlarmış. Yanmaktan da dile kolay getiremezlermiş. Goethe’nin de dediği gibi insan ıstırap içinde dilsizleşirmiş. Acılarını türkü ile şiir ile bezeyip kaleme dökerlermiş. Hatta hissetme eylemleri söylemlerinin fazlasıyla önüne geçermiş. Bu edebin bir parçası olsa gerek.

Günümüze baktığımızda durumun hiç de böyle olmadığını hepimiz rahatlıkla görebiliyoruz. Bir savaş varsa ortada ve bunu dile getirmek gerekiyorsa o gün binlerce insanın ölmesi gerekiyor. Üç beş kurtarmaz çenemizi yormak için. Bir kadına tecavüz edildiyse kadın hakları savunulmaya başlanır. O kadının daha önce  aldığı tehditler, iğrenç bakışlar umursanmaz. Zaten kadın yüz vermese kim bakabilir? Bir genç uyuşturucu kullanmaya başlar. ”Banane canım! Benden uzak olsun da…” Aynı genç bir hafta sonra uyuşturucu parası için emekli maaşını çekmekte olan yaşlı bir teyzeyi öldürür ve herkes dile gelir. ”Vah vah, tüh tüh! Ne olacak bu gençliğin hali?” Bunu yaparken samimi olduğumuzu düşünmüyorum. O gün gündem neyse onu yazmamız gerektiği için kendimize suni acılar veriyoruz. Verdiğimiz bu suni acıları çekerken bile rol yapıyoruz. Sanırım bizi insanlıktan çıkaran da bu oldu. Eylem ve söylemlerimizin örtüşmüyor olması.

İnsan olmayı iki ayak üzerinde durup diğer varlıklardan üstün birkaç özelliğe sahip olunca ve de çoğu zaman düşünmeden konuşunca başardığımızı zannediyoruz. Oysa insan olmak tamamen vicdan işidir. İnsanlardan başlayarak hayvanlara, bitkilere, güneşe, bulutlara, eşyalara, evrene kısacası her şeye merhamet duyup adaletle yaklaşmaktır. İnsan olmak, solda bulunan et parçasını hakkıyla taşımaktır. Yaşarken bir yarışta değiliz. Kendimizi insanlara olmadığımız gibi göstermemiz ne kadar zavallıca. Bakın hayvan konumuna getirir demiyorum. Hem bunu demekten haya ederim hem de sokakta gördüğüm bir kedinin öyle bir amacı yok. Olduğunuz gibi görünün de demiyorum. Olduğumuz şeyler hiç de iç açıcı değil günümüzde. Göründüğümüz gibi olmalıyız. Nereden çıkardı şimdi bu kız bunları diyorsunuz. Amerika, İsrail’in başkenti olarak Kudüs’ü kabul edince; çevremdeki birçok insan  -neredeyse herkes- dile geldi. Hatta astı kestiler. İnanın gözlerim yaşardı. Aynı insanlara olay bizim gündemimizden düşmez ama sosyal medya gündeminden düştükten sonra ”Filistinli kardeşlerimize ne söylemek isterdiniz?” diye sorduğumda kimsenin söyleyecek tek cümlesi yoktu. Aslın vardı ama İsrail’in tekrar atağa geçmesi lazımdı ki yapay bir acı verip yazabilsinler.

Bu bizi popüler yapar mı? Bazılarını evet. Bazılarına ise en azından gündemi takip ediyor imajı verir. Bir şeylerden geri kalmak olmaz. Sonuçta modern insanlarız. Kıyafetlerimiz, düşünce yapımız, yaşantımız hep son model. Fakat yazık ki yüreğimiz ve yüreğimizin yan ürünleri oldukça ilkel. Hatta belki de çoktan çöp olmuş durumda. Bir bakın aynaya. Gözlerinizin tam içine. Kalbinizi görmeye çalışın. Kendinize yalan söyleyecek değilsiniz elbet. İçeride gerçekten başkalarının acıları ile dertlenen biri var mı? Sesi geliyor mu? Geliyorsa ne âlâ. Tutun çıkarın gün yüzüne ve örnek olsun tüm insanlara. Ama gelmiyorsa -mış gibi yapmayın. Bu sizi popüler yapmaz Allah katında. Ben son derece dünyevi bir insanım; tek amacım burada tanınmak, önde olmak diyorsanız o zaman söylediğim tüm sözlerden sizi tenzih ederim. Sitemlerim insanın sadece maddiyattan ibaret olmadığını, manevi yönünün daha ağır bastığını düşünenler içindir.

Hepinize selam eder, insanlığın bol olduğu bir dünya dilerim.