Ölümden Ölüme Düşmek
- Hatice Tuğba Berk
- 12 Ocak 2021 - 10:33
- 1 dk okuma süresi
- -
- 19
Bir gün durur damarlarımda akan kan
Susar kalbimin haykırışı
Yürünecek yollar dağ olur
Dizlerin yaralı düşersin bir kuytuya
Bir tutan olsa kolundan
Bir yol gösteren, gör diyen...
Kör kuyularda bir çiçek, gör!
Yeşermek istiyor, ama karanlıkta kayboluyor
Bir çiçek açamıyor,
Bir çiçek aşamıyor kör karanlıkları
Susuyor! Dağ, taş, duvar
Karıncalar susuyor, kuşlar susuyor...
Bir yol geçiyor, bir kervan
Bir kan çekiliyor,
Sefil gözyaşları kuruyor,
Dudaklar her zaman ki gibi suskun.
Bir şarkı çalıyor kulaklara
Toprak kokulu bir parça
Kaskatı kesilircesine gel diyor.
Gel! Ey mecruh gel.
Bir gün olacak, duracak.
Damarlarımdaki kan, donacak.
Susacak kendini hırpalayan kalp atışları
Dizlerin bağı çözülecek,
Düşeceksin kendine.
Ne güzel şey kendinden kendine düşmek,
Kendine gelememek, kendinden gidememek...
Susmak, sustukça içinde parça parça bir bütün olmak.
Ölmek, ölümden ölüme düşmek.
Etiketler
Yazar Hakkında
Hatice Tuğba Berk
Okur, yazar.
Yorumlar