Sevgi Treni

Dedem…

Çocukluk anılarımın başkahramanı…

Düşlerimin beni götürüp bırakmasını istediğim,

İçi huzur ve neşe dolu, o ev…

Her köşesi santim santim aklımda olan.

Bazen, kokusunu bile anımsadığım o ev,

Odaları, balkonları ve tabii ki mutfağı,

Anneannemin o leziz yemeklerinin piştiği mutfak.

Pamuk pamuk elleriyle açtığı börekleri,

Beş çayının vazgeçilmez pastaları,

Sevgisini katmıştı belli ki.

Yiyince ağzımızdan midemize değil,

Yüreğimizin taa derinliklerine giden garip duygudan anlardım.

Ve gülüşü anneannemin,

O kadar içten o kadar samimi ki,

Dudaklarının arasındaki o inci dişleri,

Hep gülsün diye düşündürürdü beni.

Dedem...

Şimdilerde ne zaman tren görsem,

Sen gelirsin aklıma.

Raylarında koşmaların gelir.

Bir de söğüt ağacından; düdüklerle sevindirdiğin,

İki küçük çocuğun seni takip edişi…

Aile sosyal ve yaşam danışmanı