Soldurmayın Çiçeklerinizi

Bir şeyleri gereğinden fazla kullanmaya, lüzumsuz yere harcamaya israf deriz. Özellikle ekmeği çöpe atmaktan hayâ ederiz genellikle. Nimettir incitmeyiz. Ya da ne bileyim “Suyu fazla açmayalım israf olmasın” deriz, incecik aksın tenimize diye düşünürüz belki de. Tabağımızı sünnetleriz yeri gelince. Bir pirinç tanesini bile israf etmeyen velilerden bahsederiz kıssa niyetine. İsraf deriz, günah deriz, dikkat ederiz haliyle… Peki sadece gereğinden fazla kullanmamak veya gereğinden fazla olduysa çöpe atmamak mı israftır? Bazen kullanmadığımız şeyleri de israf etmiş olmaz mıyız?  Gelin israfa bir de bu gözle bakalım. Öyle somut şeylerle nitelemeyelim bu derin kelimeyi. Günlük kullanımın dışına çıkalım. Evet, bazen kullanmadığımız şeyleri de israf ederiz.  Öyle kelimeler, öyle cümleler vardır ki kullanılmayı beklerler. Biz kullanmayı erteledikçe solar giderler… İsraf edilirler.

“Seni Allah için seviyorum” mesela… En son ne zaman birine bu cümleyi kurdunuz? Hatasına, yanlışına rağmen, bütün kırgınlıklarınıza, kızgınlıklarınıza rağmen ona sadece “Yaradılanı severim Yaradandan ötürü” manasıyla baktınız ?

“Özür dilerim” mesela… Bu kelimeyi kibir işlemeli sandığınızdan ne zaman çıkarıp vereceksiniz kırılmış kalplere, incinmiş yüreklere? Ne zaman yenecek enaniyeti, ne zaman ezecek gururu bu cümle? Ne zaman şifa olacak sevdiklerinize?

“İyi ki varsın” cümlesi meselâ… Kullanmak için kaybetmek mi gerekiyor onu? Gözlerinin içine belki bir daha bakamayacak olduğunuzun farkında değil misiniz? “Onu çok arıyorum” cümlesini kurmadığınız için, bir teşekkürü borç bilip kendinize, ışıltılı gözlerle birlikte, ne zaman söyleyeceksiniz varlığına şükrettiklerinize?

Bazı cümleler kullanılmayı beklemekten yoruldu, tükendi, bitmek üzereler… Bazı cümleler tükenince israf edilirler. Bazı cümleler sulanmayı bekleyen çiçekler gibi dilinize gelmeyi beklerler. Soldurmayın çiçeklerinizi…  İncecik aksın sevdiklerinizin kalbine. Sevgiyle, sevinçle…

Hem üstünü örter belki kederlerin
Dokusunu değiştirir belki ilişkilerinizin
Dertleri güler belki sevdiklerinizin
Solduğu yerler yeşerir belki renklerin…