Uyan!
- Sema Aydoğan
- 22 Aralık 2018 - 10:46
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
Garip hislerle uyandım uykumdan. Serap görüyorsun diyordu, serap! Kim diyordu peki? Hangi serabı görüyordu fikrim?
Mihri diyordu, uyan uykundan, hala uykuda sözlerin!
Silsileler halinde devam eden sesler, ansızın durdu. Silkindim. Kendime gelmeye çalıştım. Uyanamıyor muydum gerçekten? Sözlerim de mi öyle söylüyordu?
Üzerimden çektim yorganımı. Aynanın karşısındaydı şimdi yüzüm. Gözlerim buğulu bakarken, aynalar, hepsi birden çehremde beliriyordu. Konuşuyordum, lakin duymadan. Susuyordum fakat haykırarak. Kayboluyordu zihnim, aynalara bakarak.
Beynimde aynı kelimeler.. Dönüyor, dönüyordu durmaksızın. Daktilo sesleriyle geliyordu kulağıma bu sesler. Serap görüyorsun, uyan!
Mihri, uyandı uykusundan. Takılıp kaldığı yere bir daha dönmedi. Uzun bir yola çıkar gibi hazırladı bavulunu, birkaç kitap, bir parça huzur, kulaklarına da eski şarkıların nostaljik tınılarını takındı. Düştü yola…
Serap görmüyordu artık ve zihninde o anlamlandıramadığı sesleri duymuyordu.
Anladı Mihri. İlk önce inanmak gerekti. Kalple, zihinle, hisle inanmak. Ve inandı Mihri. Kalbine dokundurdu elini, hissetti, duydu, sustu, kalbi konuştu bu kez . Arş-ı ala duydu.
Sustu Mihri. Kendini sükutun en derininde buldu.
Etiketler
Yazar Hakkında
Sema Aydoğan
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni Kitapsever Hislerini kağıtlara dökmeyi seven Hayata rağmen hayatı seven biri. Ankara🍀
Yorumlar