Vatan Sağ Olsun

Elimde sıcacık çayım, pembe kulaklıklarımla en sevdiğim parçayı dinliyordum. Annem evine bu sabah dönmüştü. Yaptığı o taze keklerden yiyordum. Ah! Şarjım bitmişti. Dikkatsizliğim keyfimi bozmuştu. Dışarıdan sesler geliyordu. Havai fişek izlemesine bayılırdım. Havai fişek zannedip balkona fırladım. Fakat gökyüzünde parıldayan ışıklar görememiştim. Silah sesi olduğunu sonradan anladım. Hemen televizyonu açtım. Ve o kara haberi öğrendim. Ceketimi giydim. Evimin başköşesinde asılı olan Ay-Yıldızlı bayrağımı sırtıma koyup sokağa fırladım. Biz bu vatana ne canlar verdik. Ama vatanımızı kimselere vermedik. Ülkemi o karanlık yıllara geri döndürmek isteyenlerin oyununu bozmaya gidiyordum cesur adımlarla. Korkmuyordum kurşunlardan. Biz yıllarca ‘Vatan için canım feda’ sözleriyle büyüdük. Kim bu yüreklere korku salabilir ki Allah’tan başka..!

Tanklar, silahlar, askerler, kanayan bedenler… Kâbus gibiydi. Göğsünden yaralanan bir kadın gördüm. Zor nefes alıyordu. Ceketimle yarasını kapattım. Cesur gözleriyle son kez baktı bu kirli dünyaya. Ve yavaşça gözlerini kapadı. Gözlerimden yaşlar süzüldü. Usulca sildim. Sırtımdaki şanlı bayrağı şehit kadının üzerine örttüm. Koşa, koşa kalabalığın arasına daldım. Üzerimize kurşun yağıyordu. Tekbir sesleri, silah seslerini bastırıyordu. Allah-u Ekber! Sert bir şekilde yere düştüm. Canım acıyordu. Çok direndim. Fakat daha fazla dayanamayıp gözlerimi kapattım. Uyandığımda hastanedeydim. Bacağımdan vurulmuşum. Vatan sağ olsun. Bu vatan kötü ellere düşmedi ya bir bacağım olmasa da olur. Ve büyük bir aşkla bir kez daha tekrarladım;

VATAN SAĞ OLSUN ..!